شهروز براری
توسط بر ژوئن 10, 2021
9 بازدید

شهروز   ⁦پسرکی  شاد و شلوغ...... 

شین یعنی پسرکی  شاد و شلوغ     که  این  روزها  دیگه اون پسر  درون من  ساکته.   زمان محو عبور   ولی  در  من  ثابته.   لعنت به نگاهه اول ، سوم شخص مفرد توی یه رابطه.  نفرین به روزگار  حسود و  بازیهاش   ،  هیچکی نفهمید پسرک توی سینه رازی داشت .   با نگاهش گل عشق توی سینه کاشت ،  ولی دیگری از راه نرسیده  تموم قول و قرارها رو دخترک گذاشت زیر پاش.    انگاری تقویم با دست تقدیر همخوابی داشت ،  روزگار از راه رسید و شروع شد بازیهاش .  عقربه های کوتاه و بلند ساعت گرد شهرداری  تیک تاک کنان چرخید و زمان لنگ لنگان جلو رفت ، وقتش که رسید   ورق برگشت ، پسرک تک شد و همه دنیا باهاش سر جنگ شد  ،  پسرک روزی شاد بود، پر شوق و شور ،  راضی بود، هرچی داشت بس بود براش .   برق داشت طرز نگاش.   سر عبور از پیچ تند هجده سالگی ،  بیصدا  نوبت بازی نو  رسید ، پسرک رو  در  روی  قاب  چوبی  و  تراشیده  و  رنگین ،  ایستاده بود غمگین ، اون یه  ارزوی محال کرد،    تعبیرش رو  شرط واسه سنجش  حضور و وجود خداش کرد،   طفلکی چه خام و بی تجربه بود ،  از مرحله پرت و  توی  بچگی هاش  شوت شده بود ،   کمی نگذشته بود که رویایی که محال فرض کرده بود   پیش چشماش  تعبیر شد،    پسرک  چشم توی  چشم  دخترک  ارزوهاش  ، خیره موند به  قدرت  خداش.   پسرک اشکین  شد ،   اون  عاشق  شد ،   ولی  بهارش  دیر  اومد  و  زود  رفت،   غرورش رو  خورد کرد،   پسرک  طرد  شد ،  از  زندگی  سرد  شد،   شدش یه مرد مرده  ، تک و  تنها   دور  از  اجتماع  ،     پسرک  کلی غم داشت توی عمق نگاش.  عجب   داشت که  این زندگی  هر دفعه یه شعبده از تقدیر توی آستین داشت.  توی دلش  گل  غصه  میکاشت.   پسرک  چه  بیصدا  حین  سقوط  میزد  دست و پا.    پسرک   مسیرش رو  کج کرد،  شایدم لج کرد،  پرت شد توی  مشکلات،  هرچی رفت سرش نخورد به سنگ ،   خسته شد  واستاد  سنگ رو کوبید به  سر.   از  سر  غیرت و  تنهایی بود که  باز  روی پاهاش  ایستاد ,  از زیر خط صفر  شدش باز زندگیش اغاز.  اون  چه غریب و یتیم مونده بود با حوضش .  روزها درس و مشق و کار ،  فکر پرداخت شهریه هاش.  یکی یکی واحداش  رو  پاس  کرد ،  درب های  بسته  رو  چه  سمج و دشوار باز  کرد،  گاهی قفل خراب بود  از  دیوار اومد،  تا  زمانه چرخید  و   روز  دیدار  اومد، 

پسرک  سینزده سال بود که  یاد گرفته بود چطور  بی بهار زندگی  کنه،  اون حالا یه مدرک که نه،  یه کمد مدرک داشت ،  هشت سال  بعد دیپلم  توی دستش  قلم و دفتر داشت،  از شهر غریب    تا  به غربت   ،  پله پله  به هر دانشگاه  قدمت داشت ،   حالا دیگه یه شغل  بهتر داشت،  خونه داشت ، توی سفره اش برکت داشت ،  جا و جلال و قدرت داشت ،   اون  هنوز  کمی لوکنت داشت ،   خلاصه لپ کل حرفمه ،  خسته نشد از  این بازیهای  مسخره.  شاید  یکروزی  خورد زمین 

ولی  دوباره  به  تنهایی  ایستاد  روی  جفت  پاهاش  ،   همین  

شاید  داره   کمی  غم   ، نیگاش 

ولی   زنده و پابرجاست  بجاش.

سرش بالا   سینه اش سپر،    هنوز  به  سنگ قبر میگه  پدر  

پس  تو  هم  از  زمونه و بازیهاش نترس  ،   زمین بخور ، پاشو ، بازم بجنگ.  

نشه  زمونه  خسته ات کنه،  اگه خسته شدی     کنار  نکش   جا نزن.      برو وسط  داد  بزن  جیغ  بکش  ،  جیگر  روزگار  رو   به   سیخ  بکش.  

اصلا  یه  سنگ  گنده  بردار،     پرت کن  سمت   دردات .    امیدوار باش به فردات.  

پسرک نوشتش این مطلبو  واستون  تا  بگه  حرف و لپ  مطلبو     ،   حواستون باشه،  به کسی نگید ،  این روزگار  گوش و چشم داره   از قرار .  مبادا  از  خوشی هاتون   غره شید  و  حواستون پرت بشه   ، نشه  یهو  یجا  زیادی  بلندی  بخندید،    چون  این زندگی گوش هاش تیزه  و میشنوه ،  بعدش  خصلتش حسادت و جبر  سخته که  میپیچه به دورتون همین.  الان باید پسرک بره قرص هاش رو توی صف واسته و میل کنه،  بعدم که ساعت خواب رسیده و نقشه های فرار از  تیمارستان همش نقش بر ابه.  همین.   

    (پرستار با تلخی  میپرسد؛    پسرک  بازم داری  چی  چی  مینویسی؟ ها؟  خسته نشدی از بس نامه نوشتی واسه  بهار و بعد باهاش موشک درست کردی از لای حفاظ پنجره انداختی توی  حیاط ؟ بس کن دیگه .  الان  سینزده ساله که مدام داری  این کار رو  تکرار میکنی )

پسرک  ته قلبش داره ایمان  که  اگه وزیدن بگیره  باد وحشی و کوهلی   یبار،  حتمی  میبره نامه هاشو   تا  سوی  سمت  نگار ،    چون  شب ها  میاره  عطرش رو  برام ،  اما پرستار میگه اون  عطر شیرین واسه خاطر   قرص های  نفتالین  زیر  تشک رخت خواب  هست  که  شبا  میرسه به مشام.   

راستی هیچ  میدونی  من  لباسام مث لباس دکتراس توی دیوانه خانه؟   ایناش اگه دقت کنی  واسه من فقط  یه چند  تا  خط  راه راه  و نوار  ابی  رنگ  اضافه  داره   ،  همین .  اونم به مرور  پاک میشه و  من دکتر میشم .  همین . 

          پایان         شین براری


 

 

 

 

.      هجوم ابرهای  سیاه ،  سکوت ناودان ها  ،  مابین دو بارندگی ، کمی  فاصله. 

       سکون ،  اسمان مرموز ، تعبیر سکوت عمیق  ولی مبهم ، نگاهه گربه سیاهه یک چشم به  ارتش ابر های عجول ،  مصداق  وقوع یک فاجعه ،    همیشه  ارام و  پنهان سر میرسد  حادثه ،   پیرزن رهگذر میگفت :  صدای پای طوفان ، خاموش و  بدون قاصده.   

برخورد دو  ابر 

 زایش اذرخش  بلکه صاعقه 

درخشش نور  ، صدای رعد 

دل اسمان و خطوط برق عمود 

تبدیل به دو نیم با خط قایمه 

کمی  سکوت....

سپس  صدای  بارآن  و  بوی  خاک  و نم .

اینم جالبه.

در کافه ی دودگرفته ی  نجیب ،  پسرکی  نشسته ضلع سوم و پنهان محیط   ، تکیه داده بر دیوار نمور ،  خیره مانده به دریچه ی پنجره ، و بارش باران  تند ، کمی سکوت،   سپس  وقوع یک  انفجار مهیب ، و زایش رعد برق‌ ،  .....   پسرک  اهی کشید  و  بی انکه مخاطبی داشته باشد زیر لب گفت :   بازم رعد برق  ،   یعنی اون الان کجاست؟ ‌‌‌‌‌‌‌‌قدیما که عاشق‌ بودم ‌‌‌‌از  شنیدن صدای رعد بی اختیار به‌ یاد ‌‌‌دخترک می افتا‌دم ،  ولی‌ الان ‌‌‌یعنی کجاست .؟   خدارو شکر  الان‌  دیگه  عاشق نیستم ،‌‌ 

کمی  سکوت  

صدای رعد برق 

پسرک          گفت:  یعنی بهاره الان‌ کجاست؟

کلمات کلیدی: دلنوشته
شهروز براری
بدایه‍ و بی ویرایش و یهویی نوشتم، اگه ضعیف بود ببخشید.