چکیده ای از یک داستان بلند 

   مردجوان _بازیگر اکتسابی     /  #شین_براری   #داستان_فلسفی   #داستان_بلند    

  ....   مرد جوان  هر روز  دیر سر کار حاضر می‌شد، وقتی خانم رئیس  می‌پرسید ؛  

    : چرا دیر می‌آیی؟

  مرد جوان جواب می‌داد:

یک ساعت بیشتر می‌خوابم تا انرژی زیادتری برای کار کردن داشته باشم، برای آن یک ساعت هم که پول نمی‌گیرم !

یک روز  خانم رئیس او را خواست و برای آخرین بار تعهدنامه ای از  وی  امضا  گرفت .  و برای  اینکه  او را  تنبیه  کرده  باشد     به بهانه ی  تعدیل نیرو  ،  وی را  برای  مدتی طولانی  به  مرخصی بدون حقوق  فرستاد .    . 

------------------------------

در  آن  مدت مرخصی

  مرد جوان  کار جدیدی پیدا کرد . او مدرس و دبیر ادبیات شده بود . 

مرد هر وقت مطلب آماده برای تدریس نداشت به رئیس آموزشگاه زنگ می‌زد تا شاگردها آن روز برای کلاس نیایند و وقتشان تلف نشود. 

 خودش نیز  دو شغله شده بود . و پاره وقت  در یک   مرکز  تولیدی  قطعات آسانسور  مشغول کار بود . 

یک روز صبح   درون  محیط دبیرستان  از پچ پچ‌های همکارانش فهمید ممکن است برای ترم بعد دعوت به کار نشود ...

------------------------------

  بعد از  اتمام  تدریس و زمان  کلاس  ،  به  سر  شغل دومش رفت .  ولی او دلیل تاخیرش‌  را   صادقانه  گفت .  اینکه  دو شغله است . و  بواسطه ی مدرک بالای دانشگاهی   ، بعنوان  دبیر  ادبیات  بصورت  قراردادی  مشغول  کار و تدریس  است .  از طرفی دیگر   مرد جوان  هر زمان نمی‌توانست کار مشتری ها را با دقت و کیفیت، در زمانی که آن ها می‌خواهند تحویل دهد، سفارش را قبول نمی کرد و عذر می خواست ‌  .  وی حاضر نبود دروغ بگوید  ، یا که   بدقولی  کند ‌   . در عوض  صادقانه  از همان ابتدای  امر  و لحظه ی پذیرش  سفارشات ، واقعیت را  بیان می‌کرد.   

    رئیس پیر و چاق   فروشگاه   یک روز فهمید مشتریانش بسیار کمتر شده اند . . .

  پس  تصمیم گرفت علت را بیابد.   خب  متهم اصلی  و شماره یک  ؛

       مرد جوان 

  آری  مقصر و علت  ، مرد جوان تشخیص داده شد .   زیرا  برخی از سفارشات را  نمی‌پذیرفت.   

   پس  پیرمرد‌   چاق   تصمیم به  اخراج  مرد جوان  گرفت .  ولی به اخطار و کسر حقوق  بسنده کرد . 

------------------------------

اینک ، مردجوان  کار داشت  ولی  حقوق  نه .    برای فردایش  تضمین کاری و  آسایش خاطر و آرامش  خیال ،  نه .   نه اطمینانی بود که  ترم  بعد  نیز  مشغول تدریس باشد .  و  نه این‌که    درون  فروشگاه  امنیت شغلی  داشت .  بعبارتی  لنگ در هوا  و بلاتکلیف .   

مرد جوان  خسته  شد ‌   از خودش  و  رفتارش .   از  خصوصیات  و  چارچوب های صادقانه ی رفتارش  . 

گوبی همیشه  به درب بسته  میرسید  معیارها و باید به نباید های نانوشته ای  که  باور  داشت  و بدان پایبند  بود ‌   

مرد  از  فقر ، از بی پولی  می ترسید ‌  مردجوان   تنهاتر  از آنی  بود  که  بخواهد  به  کسی تکیه  کند  .   او باید فکر چاره کتد . 

مرد جوان  نشسته بود . دستی به موهای بلند و کم پشتش می‌کشید به فکر فرو رفت ...

باید کاری می کرد . باید خودش را اصلاح می‌کرد !

ناگهان فکری به ذهنش رسید . او می توانست بازیگر باشد :

   آری .   بازیگر 

  آن هم در صحنه ی بزرگ  روزگار . 

از فردا صبح ، مرد جوان  هر روز به موقع سرکارش حاضر می شد،

کلاس هایش را مرتب تشکیل می‌داد،

 و همه‌ی سفارشات مشتریانش را قبول می‌کرد!

     ◇  اما  از طرفی  دیگر  ،  او هر روز دو ساعت سر کار چرت می‌زد!

   در  دبیرستان   

   وقتی برای تدریس آماده نبود در کلاس راه می‌رفت، دست هایش را به هم می‌مالید و با اعتماد به نفس بالا می‌گفت: خوب بچه‌ها درس جلسه‌ی قبل را مرور می‌کنیم!!!

بعد از تدریس نیز  به   سر شغل دومش  می‌رفت  و  درون  فروشگاه  نیز : 

سفارش‌های مشتریانش را قبول می‌کرد

  اما .....

□  اما زمان تحویل بهانه‌های مختلفی می‌آورد تا کار را دیرتر تحویل دهد:

○  بهانه  پشت  بهانه. 

  دروغ  پشت  دروغ.

   تا حالا چند بار مادرش مرده ، دو سه بار پدرش را به خاک سپرده  و بظاهر ده‌ها بار به  خواستگاری رفته بود . . .

حالا خانم  رئیس از  او خوشحال است که او را آدم کرده ،

مدیر  دبیرستان  راضی است که استاد کلاسش منظم شده و 

 پیرمرد چاق نیز   از فرط رضایتمندی و خوشحالی  به  مرد جوان  مبالغ  تشویقی  پرداخت می‌نمود  زیرا  مشتریانش مثل روزهای اول زیاد شده اند!!!

اما  مرد جوان  دیگر با خودش «صادق » نیست.

او الان یک بازیگر است . همانند بقيه مردم. 

                     خلاصه ای از یک داستان بلند 

                        مطلب  ویژه ی همبودگاه 

                      شهریور  هجدهم  ۱۴۰۱ 

                      مردجوان  _بازیگر اکتسابی 

محیط همبودگاه    

  ■  پارگراف برحسب تصادف  از درون  متن  داستان  اصلی  بشکل  [random]    : 

  کپی/الصاق  _بازیگر اکتسابی /شین_براری   _کانون‌نویسندگان/بارباریا‌بافن‌    .....

........‌ سرم رو از شرمندگی  پایین مینداختم  و واقع بینانه  اعتراف  میکنم  و به خانم رئیس   می‌گویم؛ 

واقعا  جای  تاسف  داره  که  من  باز  هم  دیر  رسیدم  اداره .  خودمم  میدونم .   واسه ی همینم هست که  اینطور  سرم رو از شرمندگی  پایین انداختم  و نگاهم  چسبیده  به  کاشی های  کف اداره .     خب  لابد اینبار هم  تصمیم دارید  منو  سرزنش  کنید و حتی شاید ازم  تعهدنامه  بگیرید  و اخطار بدهید .   اما  من  درک میکنم . ایراد نداره ‌  . ناراحت نمیشم.  خب قانون واسه همه  باید یکسان باشه  . من  مستثنی  نیستم .  همه در مقابل قانون  برابر و یکسان هستیم.  باشد  ،  می‌پذیرم  و   خودم پای  تعهدنامه و اخطاریه  ها رو  امضا  میزنم .  و باز هم  قول میدم که    از فردا  دیر  نرسم .    خب از شدت  خجالت  حتی  روم  نمیشه سرم رو بالا  بیارم و به شما  و چشماتون  نگاه  کنم .  هیچی  نگید.  خودم  میدونم.   من  از سکوت  شما   تمام  حرف  های  ناگفته  رو  میخونم .    خب لابد  انتظار دارید  دلیل و بهانه ای  ببافم  و  تن کنم .  تا  تاخیرم  رو  توجیه کرده باشم .  اما  نه...   اشتباه  میکنید.  من اعتراف  میکنم  و از  پذیرش  حقیقت  ابایی  ندارم .  من مرد کاملی  نیستم.    دارای  نقص ها و  کم‌کاری ها  و   بد قولی  و  بی انضباطی  هستم .   حتی  امروز صبح    نه خسته بودم  و نه  خیابون ترافیک  بود ‌  . بلکه  از سر  تنبلی  و  وسواس های  مسخره ، و همچنین   مشکل اعصاب  و زخم های  پنهان در  پستوی  روح  و روانم   دچار    شک  و تردید  و  نهایت امر  مبتلا  به  وسواس  شدم . چندبار تا سر کوچه رسیدم  ولی  همش  یه صدایی ته  دلم  بهم  گوشزد می‌کرد  که  شیر فلکه ی اجاق گاز رو  نبستم‌  و   اگر  برنگردم و چک نکنم   احتمال انفجار و  ویرانی  هستش .   خب  با اینکه  میدونم دچار  وسواس  عصبی  هستم  و کارم  غلطه ،  باز  توان  و قدرت ایستادگی  در برابر     نجوای خاموش  و بیصدای  روح درونم  رو  ندارم .   همش  منو  به  شک  میندازه .   همش  باعث  بروز  اختلال در پیشرفت  زندکی ام  میشه .   اصلا  دلیل  مجرد  موندن  من  تا به این  سن ، همین  وسواس  در انتخاب  هست ‌  .   البته   اگر خدا بخواد  و.....    هیچی .  بعدا بگم بهتره .  پیشکی‌  شیشکی‌  میشه .    خب  داشتم از داغ  دست  این  روح  درونم  میگفتم  براتون.   والا به جون شما  ، به مرگ شما   ،  به اینجام رسیده...  خسته شدم  از  دستش .   دیگه  نمیدونم  باهاش  چیکار کنم .   پاک عقل و  منطقم  رو   زده کنار  و  خودش  فرمانده و رئیس   و برنامه ریز  در امور زندگی ام  شده . احساس رو  آورده  و منو  محو و تبخیر  حس غریبی  کرده .  حسی جدید و آسمانی که  درون  تک تک تاروپود  وجودم  تنیده شده  و  رخنه کرده  در  دلم .    البته  از همین اول  به شما  بگم  بهتره .    خب  والا از خدا که پنهون نیست . از شما چه پنهون  که  کلی  خرج  دوا  دکتر  کردم ،  هیچ می دونید آخرش  جواب آزمایش های  سی تی اسکن  و   نوار قلب و مغز  و آزمایش  خون  و پیگیری های درمانی ام به کجا  رسید!....   الان خدمتتون  عرض میکنم .  آخرین نتیجه  این  بود  که  متخصص  داخلی و خارجی  و  روانکاو  و روان پزشک  و  مشاور  و  دکتر  اعصاب و روان   و قلب و عروق   در یک کمیسیون  و اجماع کلی   به  راست یا دروغ،  بهم  گفتند  که    باید  ازدواج  کنیم‌.‌...   نه...  نه...  ببخشید ، یعنی  گفتند  که   من باید  ازدواج  بشم.  یعنی باید  بکنم  .  ازدواج  رو  میگم .    یعنی ...  چطور بگم... 

   خب  والا  اونها  هم  فهمیده بودن  که من  عاشق شدم .  البته  شاید  خودتون تا حالا  چیزهایی  شک کرده باشید  ،  اما دیگه  وقتش  رسیده  که  خودم  بهتون  رو  در  رو   بگم ....     خب  میدونید چیه آخه....   وای که  چقدر  سخته  گفتنش .   من  خیلی استرس  دارم .   شما چطور؟...      من خیلی ، خیلی ، یعنی خیلی زیادتر از خیلی  شما رو ...  .....     ...

سرم  را  بالا می‌آورم   و  متعجب   به  اطراف  نگاهی می اندازم  .

..  پس  کو؟  کجا  دَر  رفت ؟....      خانم رئیس؟..     چی شدی پس؟..   چطور  رفتی  که  من  نفهمیدم.    ...    ...   

بازم نشد  که  بشه .  خب شاید وقتی دیگر.... ..

  درون رختکن ،  به  خانم رئیس  فکر  میکنم  و  سرم پایین  است  که  درب  کمد لباس  ها  را  نمیبینم   و  در لحظه ای ناغافل  با آن برخورد میکنم و نقش بر زمین   شدم .  ....     ای لعنت بر این  حواس  پرت.  به گمانم  صبح  شیر فلکه ی گاز اجاق را  نبسته  ام  .... 

روزی جدید و تکرار مکررات  و  وسواس های  غریب .  .... .