تکرار مکررات

  صبح  جدیدی  پشت  پنجره  رسیده  و   باران  می‌بارد  بر روزگارم .    هرچه باشد از  تابش  بی امان  خورشید  در شهریور ماه  بهتر است .           شهر من  زیر ابرها  بنا  گشته .    گویی  در  بی مهری ها  رها  گشته  ،     خب  شهر باران های نقره ای ،  منظور  همان  کلانشهرِ رشتِ .     از پنجره به بیرون  میکنم  نگاه .  چشمانم  گیر می‌کند  در پیچک و اقاقی و یاس   در لابه لا .      آنسوی  دیوار  فاصله ها ، جایی درون کوچه ی  رابطه ها  ،  پسرک خردسال   به پا کرده  کفش هایش  را  تا به تا .  

     همچنان   رفتگر  با محبت  محله     جاروی بلندی  در دست ،  قدم به قدم پیش می‌رود  و  می‌خراشد‌   سطح   خیس و خسته  را .    

    بقالی  پیرمرد  باصفا    ، همچنان  بسته است   و  این یک معمای جدید است  با   کمی تفکر و تعجب  و  پرسشی از جنس واژه ی   'چرا' 

این   سکوت  نگران کننده است    .      

  من  هر صبح   یک فنجان  اندوه  و  یک  خروار  مرور  خاطرات   را جای صبحانه    مصرف  میکنم .  البته  یک جرعه  ترانه  نیز   اجباری ست .   ولی وای بر آن ترانه  که  عاشقانه  باشد .   آنگاه  بهترین  بهانه  باشد  تا  به  یار  و یاد  خاطرات  پل  بزنم .    منظور  از یار  ،  دوست دختر و دوست پسر و عشق زمینی  و  انسان  ها  نیست .   یار  می تواند   یک فصل  باشد ،   فصلی  شکل  بهار .   حتی  می‌تواند   این فصل  یک استعاره  از نام  یک  غریبه آشنا  باشد .     خب به نظرم  اگر    بجای     اسم     بهاره ،   از   واژه ی   بهار   بهره  ببرم     کسی  نخواهد  پی  برد  که  منظورم  چیست .   آری  همین  کار  را  میکنم .   و    'ه'  آخر  را  حذف  میکنم . 

  نوای  ساز  و  آواز    و  زمزمه های  دل  تنگ ؛ 

    بهار  یبار  ببار  آروم .   بهار ببار  رویِ سرم .   تویی تاج سرم .  بهار مدتی  ازت بی خبرم .    تو که نیستی  من از کی  دل  ببرم .     از  تقدیر  سختت    یا که  مسیر کج  بختت   باخبرم .  من بی تقصیرم  ولی  بی تاثیر نه .   هنوز  خاطراتت با عشق  جویده میشن  و توی فکرتم  ولی  اسیرت  نه.     اعتراف  ساده ،   من  بی تو    رها  از  دردسرم .  تو که نباشی   کسی نمیکنه دست بسرم .     .     طرح خودم رو کشیدم روی بوم  زندگی   و  رد پای  پر فراز نشیب تو  توی  این  نقش و نگار    خودنمایی  میکنه .    نه پاک شدنیه  و نه  انکار کردنی .     فقط  حضورت در قدیم  توی روزگارم   چنان  پر رنگ  بود  که  اقرار  میشه  کرد  ولی  برای  ادامه حضورت  اصرار  نه .     عاشقت بودم  که  نقش اول  سکانس  برتر  زندگیم  رو  به تو  سپردم .  و  واقعا  فاجعه آفریدم .    چون  در  قامت  ایفای چنین  نقشی  نبودی .  و  خب...   شایدم   بودی .  چون  تو  بی آنکه  بدونی  دقیق  نقش خودت  رو  صحیح  بازی  کردی  و رفتی .   اولش  دل بردی ، و  به عرش  بردی  و سپس  دل کندی  و بی خبر  رفتی  و سقوط رو رقم  زدی .     سکوت  تنها  صدای  بین مون شد   در لحظه ای که  از کنار هم  رد می‌شدیم   در  خیابانی  که  سالها پیش   به هم  رسیده بودیم.       چه غریبه  بودیم  .   و  تو  چه  سرد  بودی  و  غم انگیز .       مطمئن  بودم  که  روحت  رو  جایی  جا  گذاشتی  توی  زندگی    ،  وگرنه  نگاهت  می‌بایست  منو  می‌گرفت.      ولی  عمق  چشمات  غم بود ، اندوه  و  غصه ای  که  تا  ابد  ادامه  داشت .     کنار  مادرت  بودی ،   مادری  که  یک ناظم بالفطره بود  و  چقدر  ازش  میترسیدم  و حساب می‌بردم  در  نوجوانی  تا سالهای  راهنمایی  ، دبیرستان ، هنرستان و پشت کنکور  و  دانشگاه  .... 

اما  الان  چه  معصوم  و  آروم  نشون  میداد .  دیگه  اون  ابهت  و  اخم  همیشگی  همراهش  نبود .       

لحظه ای مکث  .   وایستا .  وایستا .  

  فصل  بهار    مگه  مادر  هم  داره؟   شاید بهتر باشه  اون جمله رو حذف  کنم .    تا کسی شک نکنه .       

  خب  ترانه   تموم  شد  .  و  لحظاتی در فکر  بهار   حروم  شد .  

  صبح  جدید  رسید  و  باز  اول  از همه  به  افکارم  هجومی  ناباورانه  آوردی  بهار .     خسته ام  کردی .  این سال‌های   یک دهه و نیم  از جدایی  ،   لحظه ای  و روزی  از من  جدا  نبوده  خاطرت .   خسته  شدم .  دست از سرم بردار   ای  خاطرات لعنتی .       تمام  تار و پود  وجودم  رو از عشق  به تو و چشمات  بافتن  انگار .  ولی  به چه  قیمتی؟..      من  هر روز  تصمیم  میگیرم  که     احساسم  رو  سرکوب  کنم  و    فکر و یادت  رو بریزم  دور .     ولی  نمیشه .  یکی  هست  کنج  دلم  ،  کسی که  نیمه ای  از وجودم.  و  نیمه ی پنهانم   شده .  روح درون     هنوز  بهونه ات  رو  میگیره .       بی تو  دیکه  همین  روزها   میمیره  .       باید از فکرت  بیام بیرون .     

  باید از این اتاق  و نمای پشت پنجره  خارج  شم .  شاید  حواس  روح بهانه گیرم  رو  پرت   روزمرگی  ها  کنم .  شاید   بارون  بند  بیاد  و آفتاب  سردی  بنابه  و  کور نور  امیدی  در  یأس  و ناامیدی های  دلم   روشن  کنه .   

   از خانه  خارج  میشوم  و افکار  خودم  وارد 

ما  همگان  اسیر  تکراریم .  عقربه های  ساعت گرد دیواری  اسیر  تکرارند .   و  بی وقفه  تیک تاک کنان  می‌چرخند،   زمین  با تمام  وسعتش  اسیر  چرخش  است   چخ به دور خودش  و چه به دور  خورشید .  فصل ها  و برگها   و  تقویم  چهارفصل  دیواری    همگی  اسیر  تکرارند .  و ما برای تقویم  یک  عدد به آن اضافه  میکنیم  و باورمان شده  که  این‌ تقویم با قبلی  فرق  دارد .  درحالی که  هنوز زمین  در همان مدار می‌چرخد   . روزها و شب ها  و  ......    ما  همگی  در  تکراریم .  و گاه  خودمان نیز  به تکرار   و  تکرار   و  تکرار    عادت  میکنیم .  وابسته و  اسیر  تکرار می‌شویم.   معتاد  تکرار  می‌شویم.   

     روزنویسی   #شهروزبراری_صیقلانی    #روزنوشت  #روزنویسی  

از خانه که خارج میشوم    تمامی تاروپود  وجود و حواسم  به عالم افکار و دنیای روح درونم   وارد می‌شود.   نجوای بیصدایی  زمزمه  کنان  با دلم  سخن می‌گوید  .  گویی  کودک درونم  از اینکه  از خانه خارج شده ام  و قدم به کوچه پس کوچه های به هم گره خورده ی این  شهر گذاشته ام    خوشحال است  . به گمانم   واژه ی  " کودک درون"   برای  شرح و وصف حال  'روح درونم  ' خوب  باشد  .   او  ساکن  کنج خلوت و شکسته ی  'دلم'  است . خب بی شک  از  منشایی غیر جسمانی  سرچشمه گرفته و بلطف  حق تعالی  بر پیکر  زمینی ام  دمیده شده . او با تمام  خوبی هایی  که دارد   ولی   متاسفانه  گاهی  لجباز  می‌شود.  پای نداشته اش  را می‌کند درون یک کفش  و  بر  رسیدن و بدست آوردن  چیزی  اصرار  می ورزد .   این  چیز  می تواند   هر چیزی  باشد .  چیزهای  بسیاری وجود دارد  که  دل   بهانه اش  را  بگیرد .   کافی ست  مدتی   او را  به  گشت و گذار  در  خیابان های به هم گره خورده ی شهر  نیاورم .  تا  افسرده  شود .    بی تعارف  و صریح  بگویم   که  او  موجبات  بسیاری از  مشکلاتم بوده .    از  دلبستگی ها   از  وابستگی ها  از  عواطف  و روحیات  و  ..... 

  خب  طفلکی  تمام طول مسیر زندگی  همراهم  بوده  و  ضلع سوم  دل  مأوا  گزیده  و    دریچه ای به عالم دنیوی و  صحنه ي  یکتای هنرمندی ما آدمک ها  دارد  . خب  لابد  از همان دریچه نیز  به  روزگار  می‌نگرد.   دریچه ای  که مسیرش  از کنج دل آغاز  و به   چشمانم  ختم می‌شود.   از نگاهم   جان گرفته  و  به  عالم ماورایی  روحانی و  بوعد‌  دیگر  بر می‌تابد  .    نمی‌دانم  این  شهر  خیس و باران زده   چه جذابیتی  دارد  که  اینچنین  روحم  را  اسیرش  کرده .   هیچ  تکلیفم  با  نیمه ی پنهانم یعنی   'روح'  خودم   روشن  نیست .   البته  وقتی که باران باشد  و  روزگار  من  خیس ،  تکلیف خیلی چیزها  روشن  نیست .  حتی  تکلیفم با  رنگ چشمان  این کالبد امانی  و نسیه  ام هم روشن نیست .    هربار  یک  سازی  میزند .   به گمانم  کنترل  رنگ چشمانم نیز  در اختیار   خودم  نیست .       این روزها   کنترل  خیلی  چیزها   دست  خودم  نیست .  مثلا  کنترل  معاشرت های  کاری  و اداری .  هربار کسی  بی دلیل  با من گرم  می‌گیرد  و  ابراز لطف و محبت می‌کند     سریع  صدایی خاموش  در دلم  میپرسد ؛ 

     چرا یهو اینقدر با محبت شده باهات ؟ نکنه  یه  درخواستی  داره و یا  میخواد  ازت  پول قرض  بگیره !...  

خب  من  که  اهل  پیش داوری و قضاوت نیستم     ، پس  سکوت میکنم تا  گذر  زمان   تکلیف  مرا  روشن  کند .     و  هربار  نیز   احساسم  به من درست  گفته  است .  زیرا  هیچ  سلامی این روزها  بی طمع  نیست .      

چی؟  من نگفتم  که  آدم‌های  این زمانه  گرگ  هستند  ، بلکه  خب  ....  شاید عده ای در اطرافم  این چنین  باشند .   اطراف شما چطور؟  

این روزها  همگان  معتاد  و  وابسته  شده اند  ،  شما چطور؟ ... 

منظور از معتاد ،   وابستگی  به  هر چیزی می‌تواند  باشد .     زن همسایه  همیشه  فیلم های  هندی  نگاه می‌کند  آن هم  زبان اصلی .    به گمانم  تاکنون  باید  زبان  هندی  را  یاد  گرفته  باشد .        پسرش  هر غروب  در کافه ی  زیر  آپارتمان  قهوه  ی اسپرسو  دوبل  می‌نوشد.      و جمعه ها که  کافه  بسته  است    پشت  در کافه   بیقرار  و  بر آشفته  است .   چند قدمی  بالاتر   و نبش  کوچه      بغال محله  همواره  مشغول    پر کردن برگه های  نظرسنجی  فوتبال  است .   و همیشه  هم  مدعی  می‌شود  که فقط بخاطر یک  گل   در مسابقه       صد میلیون  جایزه از  چنگش  پریده .  خب  برنج فروش  سالخورده  و  ثروتمند   بی دلیل  با  قفل  گاوصندوق  درگیر  است .   و کرکره اش  را  پنج  قفل بزرگ  میزند .   خب   ولی  خانم  حسنی  سبزی فروش  محله  همواره  مشغول  حل کردن  جدول هایی است  که  درون  روزنامه های  فله ای  یافته .    آخرش میز  سبزی ها را  درون  همان  جدول  میگذارد .        کوچه ی بن بست و قدیمی    هنوز  خاکی مانده  ،  نوه ی حاج آقا بزرگ  همواره  سرکوچه  تکیه به تیرچراغ  زده  و  چیزی در آستینش  دارد .   البته  گاهی  هم  از لای  جرز آجرهای قدیمی  گرمابه    چیزهایی  در می آورد  و به  مشتریانش  می‌دهد.   خب هرچه باشد  ناسلامتی  او  زمانی  دانشجوی  پزشکی  بوده  ، خب بماند  که این روزها ساقی  محله  شده .             تا  وارد  هایپر مارکت میشوی   کنترل تلویزیون  دست   فروشنده  است  و کانال  را  عوض  می‌کند   و  می‌رود  روی  صدا و سیمای  خودمان .        ما نیز  هیچ کدام از اهالی محله  تاکنون  نفهمیده ایم  و متوجه نشده ایم  که  مشغول  تماشای  چه  شبکه ی ماهواره ای بوده .    (بجان اموات)           

  مرد  لات  و سبیل کلفت  و بیکار  محله   همواره    نخود  دستش  است  و نخود میخورد  یا اینکه  تکه نان بزرگی  را  ریز ریز  میکند و برای  کفتر ها  میریزد   روی  شانه ی  دیوار .  

خب  ما  همگان  اسیر  تکراریم .   تکرار  عادت ها .   ما  هریک  بطریقی  وابسته ایم.   کسی  به  شهر  خودش  وابسته  است ، دیگری  به  یکی از اطرافیانش  ، دیگری  عاشق پیشه است   و کسی دیگر  دغدغه ی غذا  دادن  به  گربه های  محله    تمام  شبانه روزش  را  معطوف  خودش  کرده    و  هر بیست قدم  یک ظرف  کوچک  و غذای  گربه   درونش   بچشم  میخورد  .   این  میان  نیز  من  معتاد به  نوشتن  هستم .   ' نوشتن'    تنها  مُسَکِن و  آرام کننده ای  که  مرا  تسکین  می‌دهد.     در نگارش  و ابراز صحیح  حرفهایم  عاجزم  ،  زیرا  نویسنده ی  خوبی  نیستم  .  ولی  می‌دانم  که  مرا  تحمل  میکنید .   می‌دانم که  سرتان  را  درد  می آورم  ولی  هیچ  نمی گویید  و اعتراضی  نمی‌کنید.      پس  شما  اعضای  خوب  محیط  همبودگاه  را  سپاس