سخنرانی به روش TED

به طور تکاملی، انسان‌ها به دنبال به دست آوردن ابزارهایی برای ایجاد تعادل در زندگی هستند. هر گونه عامل خارجی که تعادل فیزیکی و ذهنی او را به هم میریزد، با کمک این ابزارها حذف می‌شود. واکنش مخاطبان شما در یک ارائه نیز شرایط مشابهی دارد، شما با ایده‌ای که در سر خود دارید، تعادل ذهنی قبلی آن‌ها را به هم می‌ریزید، « و صد البته که اگر بنا بر این نباشد، ایده تکان‌دهنده‌ای ندارید!» پس طبیعی است که واکنش مخاطبان شما، بسیار شبیه به واکنش پدران ماقبل تاریخ‌مان، تلاش برای حذف شما از این عدم تعادل به وجود آمده باشد.  انسان به طور غریزی از ابزارهای : تردید، تنفر، عدم اعتماد، بی‌حوصلگی و بی‌توجهی برای حذف عامل بیرونی که در آرامش ذهنی خدشه ایجاد کند، استفاده می‌کند. Skepticism    -      Dislike       -      Mistrust      -       Boredom        -      Incomprehension   به عنوان یک ارائه دهنده یا سخنران، هدف اصلی شما استفاده از ابزارهای محتوایی و شکلی برای خنثی کردن این ابزارها در ذهن مخاطب و جلب توجه او به محتوایی است که ارائه می‌دهید. اگر آلبرت اینشتین هم میانه ارائه معادله هم ارزی جرم و انرژی خمیازه‌های بلند و نگاه نفرت‌بار مخاطبانش را می‌دید، زندگی امروز ما جور دیگری رقم می‌خورد.   ابزار اول : ایجاد رابطه چشمی (Eye Contact) : انسان به طور تکاملی یاد گرفته است با نگاه مستقیم و خیره به چشم دیگران به آن‌ها اعتماد کند، تلاش برای منحرف کردن نگاه از ارتباط مستقیم چشمی، به طور درونی به معنای تردید، سواعتماد و اعلام دشمنی است. همینطور مخاطبان شما در یک ارائه، در حال تلاش برای اعتماد کردن به شما، مخصوصا در ابتدای ارائه، احتیاج به نگاه مستقیم شما به چشمان چند نفر دارند. اگر از نگاه کردن به چشمان مخاطبان‌تان وحشت دارید هم قابل درک است، پیشنهاد می‌کنم سالن همایش را جوری دکوربندی کنید که نور خیره کننده‌ای به چشمان ارائه دهنده تابانده شود، سخنران در نور زیاد، تصویری از مخاطبان ندارد، چشمانش را راحت تر می‌گرداند، و فیدبکی از ارائه دهندگان دریافت نمی‌کند و با حال بهتری به اجرای ارائه تمرین شده می‌پردازد. راه دیگر انتخاب سه نفر در سه گوشه سالن است، این سه نفر رفیق‌های چشمی شما هستند، می‌توانید نگاه‌تان را مرتب میان این سه نفر بچرخانید، ممکن است بخواهید با آن‌ها هماهنگی قبلی داشته باشید یا از دوستان‌تان بخواهید این نقش را برای شما بازی کنند، اما به هر ترتیب، نگاه به چشمان سه نفر، بهتر از نگاه کردن به سقف آمفی تئاتر، یا کفش‌هایتان است.         ابزار دوم: نشان دادن آسیب‌پذیری (Vulnerability) نمایش آسیب پذیری می‌تواند ایجاد اعتماد اولیه را بسیار سرعت ببخشد، نشان دادن نقطه ضعف اصلی که مخاطب شما خودش به آن واقف است، موضع شما را از کسی که در حال فرار از یک واقعیت بزرگ است، به شخصیتی که به صورت آگاهانه از آن عبور کرده است تبدیل می‌کند. نشان دادن آسیب پذیری در مواردی که دلیل اصلی عدم ایجاد ارتباط بین شما و مخاطبان‌تان شخص شما هستید، یا باوری عمومی نسبت به طبقه و مرتبه اجتماعی شما، شغل، مذهب، ملیت و یا حتی فیزیک شما. شما می‌توانید با اذعان به یکی از نقاط ضعف خود مخاطب را با خود همدل کنید. «مثال Sir Ken Robinson به عنوان یک معلم، از خسته‌کننده بودن معلمین در نگاه عموم مردم صحبت می‌کند، یا محمدجواد ظریف به این اذعان دارد که در بهترین حالت 50% مخاطبانش او را باور ندارند». مثال تکاملی این مفهوم، بالا بردن دستان ما به هنگام ایجاد اعتماد است. این موضوع حتی امروز در شامپانزه‌ها نیز وجود دارد، همان علتی که یک کابوی تگزاسی هنگام ورود به یک سالن نوشیدنی، دستهایش را بالا گرفته و غلاف خالی اسلحه را نشان می‌دهد. نمایش آسیب پذیری، در مقابل جمعی که صادقانه برای شنیدن شما آمده اند، همدلی را آغاز می‌کند.         ابزار سوم : خنده (Laughter) خنداندن یکی از راه‌های ایجاد ارتباط با مخاطبان است. در حقیقت با ایجاد فضایی که منجر به خنده مخاطبان می‌شود، شما یا حسن نیت و شخصیت جذاب خود را به نمایش گذاشته‌اید و یا نشان داده‌اید که توانایی ذهنی بالایی در فکر کردن دارید. در هر دو این حالت‌ها، مخاطبان شما پس از این‌که به حرف‌های شما خندیده اند، ارتباط فرد به فردی با شما آغاز کرده اند. البته که ایجاد خنده در مخاطبان کار بسیار دشواری است. بهتر است برای این کار تلاش بیش از اندازه نکنید، خودتان باشید، برای ایجاد طنز حتی اگر در آن خوب هستید، زیاده‌روی نکنید، نگذارید محتوای اصلی ارائه شما به حاشیه برود و ارائه شما به یک جلسه شوخی و خنده تبدیل شود. همچنین تلاش نکنید جوک‌ها و شوخی‌های قدیمی از کمدین‌های معروف را عینا و بدون ارجاع قبلی استفاده کنید، ویدئو ارائه شما به گوش هزاران نفر خواهد رسید و روزی بالاخره کسی متوجه این سرقت خواهد شد. تمام اعتبار شما به این ارائه بستگی دارد و بهتر است در مقابل آن مسئول باشید.          ابزار چهارم : خودتان را کنار بگذارید (Park Your EGO) شما بخش مهمی از این ارائه هستید، اما ایده و فکر شما، از خود شما مهم‌تر است. بهتر است هر جمله‌ای که در ارائه استفاده می‌کنید و هر عبارتی که به کار ‌می‌برید در جهت حمایت از ایده اصلی‌تان باشد و نه معرفی بهتر و پرشورتر خودتان. حواستان باشد، همه و مطلقا همه مخاطبان توانایی ذهنی تفکیک یک ارائه با یک پرزنت شخصی از اگو شما را دارند. اگر آمار و اعدادی ارائه می‌کنید که تنها هدفش نمایش موفقیت‌های خودتان است، یا به یک سفر خاص اشاره می‌کنید که تمایز خودتان را با جمع حاضر نمایش دهید، کمکی به شنیده شدن ارائه‌تان نمی‌کنید. بهتر است خودتان را جز از منظری که منجر به ایجاد مشروعیت علمی-عملی در رابطه با موضوع ارائه می‌شود، به شکل دیگری معرفی نکنید.         ابزار پنجم : داستان سرایی (Story Telling) پدران ماقبل تاریخ ما، پس از کشف و یادگیری حفاظت از آتش، نقاط تمرکزی را حول آن شکل دادند. بعد از تاریک شدن هوا، انسان‌های اولیه به دور آتش نشسته و با یکدیگر تعامل نزدیک‌تری برقرار می‌کردند. یکی از مهم‌ترین عوامل ارتباطی میان آن‌ها، تعریف کردن قصه‌ها و داستان‌هایی بود که از تجربیات خود با جهان بیرون داشتند. داستان‌ها و قصه‌ها تجربه شگفت‌انگیزی برای انسان اولیه بود و امروز هم، با هر بار شنیدن یک داستان، توجه همه ما به طور کامل به سمت گوینده معطوف می‌شود. درباره عناصر داستان و شکل توسعه یک داستان خوب برای ارائه بیشتر خواهم نوشت. در اینجا حواستان باشد که داستان شما باید یک هدف مشخص، نقطه اوج و پایان به موقع و مناسب و همینطور تعادل و تناسب داشته باشد. اگر داستان شما شکلی از خاطره دارد، لطفا دروغ نگویید، توجه داشته باشید که در هزاره سوم پس از میلاد هستیم و هر گفته دروغی روزی آشکار می‌شود و تمام زحمات ارائه شما از بین می‌رود. داستان‌ها زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند که امکان بیان صریح یک موضوع آسان نباشد، دلیل این موضوع می‌تواند فاصله قدرت، ملاحظات اجتماعی، تاریخی و فرهنگی باشد. بهتر است برای یک قصه دقیق، به تجربیات خود و همینطور کتاب‌های قدیمی برگردید         در رابطه با ایجاد ارتباط با مخاطبان و ابزارهای خنثی کردن واکنش‌های منفی آنان خواندید، به زودی در رابطه با ابزارهای قانع‌سازی، داستان‌سرایی، تصویرسازی، صدا و بدن بیشتر خواهم نوشت. 29 شهریور 1399 علی احمدی   #TED #TEDx #ارائه #سخنرانی #تد

روش آماده سازی ارائه‌دهندگان در TED، در قالب چند گام خیلی ساده و مشخص صورت می‌پذیرد   قبل از هر چیز لازم است ایده ارزشمند خود را کشف کنید، ایده شما، اساس ارائه شماست، ایده شما آن چیزی است که در پایان روز ارائه، مخاطبان و شنوندگان از ارائه شما به یاد خواهند داشت.   در گام بعد، شبیه به یک تورلیدر، شما دست مخاطبان خود را گرفته و به سفری میان حقایق، داستان‌ها، تشبیهات و توصیفات، تجربیات و موضوعات علمی، منطقی و احساسی می‌برید. نقشه راه این سفر هیجان انگیز «خط سیر» ارائه شما نام دارد. به عنوان تورلیدر، هدف شما این است که مخاطبان هم از سفر لذت ببرند و هم منظور شما را دریافت کنند     در گام بعد، لازم است که از هر یک از بخش های نوشته شده در خط سیر ارائه خود، یک پاراگراف متن بنویسید. در نهایت با نوشتن همه پاراگراف‌های خط سیر، متن ارائه شما آماده میشود، متن را بازخوانی می‌کنید و ایرادات مفهومی، نگارشی و ادبی را پیدا می‌کنید. اهمیت نوشتن متن در تست یک پارچگی ارائه شماست.     یک ارائه خوب، جدا از محتوای ارزشمند و دستچین شده، دارای شکلی اثربخش نیز هست. در این مرحله شما به تجربیات شنونده در ارائه خود توجه بیشتری میکنید و اگر جایی محتوای شما به راحتی قابل انتقال نبود، بهتر است از ابزارهای ارائه، شامل عکس، نمودار، چند کلمه برای طبقه بندی و . . . استفاده کنید. درباره استفاده از ابزارهای ارائه بیشتر صحبت خواهیم کرد     در گام آخر، چند هفته فرصت احتیاج دارید تا متن خود را به طور کامل حفظ شوید، حفظ کردن متن فرایند سخت و نفس گیری است، بهتر است نسبت به بخش های قبلی، وقت بیشتری روی حفظ کردن بگذارید، بهترین محتوای ارائه در صورت عدم تسلط و حفظ نبودن متن، تبدیل به یک ارائه موفق نمیشود.     در روزهای بعد در رابطه با هر یک از گام‌های روش ارائه به سبک تد صحبت خواهیم کرد   #TED #TEDTalks #ارائه #سخنرانی #تد #تدکس