سمیرا رستگارپور

مدت‌ مدیدی در برابر خواندن این کتاب مردد بودم و به مقوله‌ی پرفروش بودنش به دید تردید نگاه می‌کردم. هرجا حرفی بود در مذمتش می‌گفتند. با دلیل؟ بعید می‌دانم. صرفا پرفروش بودنش برخی‌ از ما را اذیت کرده بوده احتمالا. نمی‌دانم چه شد که یکهو احساس کردم نیاز دارم یک قصه بشنوم و سرگرم شوم و گزینه‌ی دیگری جز خرید نسخه‌ی صوتی ملت عشق از طاقچه به نظرم نیامد. اول چند بار قسمت‌های نخستین را شنیدم و‌ رها کردم. اما از یک جایی به بعد شخصیت قاتل شمس گیرم انداخت. از نفرت‌انگیز‌ بودنش آنقدر خوشم آمد که اسیر کتاب شدم. حالا سه چهار روز مداوم است که دارم‌ می‌خوانمش. فارغ از خوب یا بد بودنش، دلم قصه‌ای می‌خواست که چند روزی حواسم را از همه چیز بگیرد و به خودش جمع کند.  احتمالا خواندن بعضی چیزها زمان دارد. شاید وقتش الان بوده. هر چند که کتاب برای من بهانه‌ای بود که دوباره به قونیه بیاندیشم‌ و‌ نوسانات حال و احوالم در آن‌ سفر کذایی را دوباره به خاطر بیاورم... شاید آن چیزهایی که کتاب‌ها در ما زنده می‌کنند از موضوع و نگارش و متنش مهم‌تر باشد. هان؟ کسی چه می‌داند...