مهری رَسا

انعکاس سکوت مهرسا موسوی    سکوت:        هیچ خبری ازش ندارم. دو روز است که ساکت شده. پیام‌هایم نخوانده می‌ماند و تماس‌هایم بی جواب. تصورش می‌کنم که روی تخت بیمارستان دراز کشیده. چشمانش بسته است و توی دهانش لوله گذاشته‌اند.     تصورش می‌کنم که دوباره گوشی‌ش را دزدیده اند. دوباره رفته کلانتری و دوباره یکی از سربازها شروع کرده به مسخره کردن و اذیت کردنش و او باز هم ترسیده و نمی‌داند چه جوابی بدهد.     تصورش می‌کنم که پروژه‌ش خوب پیش نرفته و از زور ناراحتی سعی می‌کند تمام روز را بخوابد.   البته احتمال دیگری هم هست. دلیل محکم‌تری برای این سکوت که سعی می‌کنم نادیده‌اش بگیرم. توی صف ناهار سلف خوابگاهم و سینه‌ام و چشمانم می‌سوزد. سعی می‌کنم ژتون را از توی کیفم در بیاورم، همه جا را تار می بینم و نمی توانم پیدایش کنم.    پیش از سکوت:      می‌نویسم: «برای نمایشگاه کتاب می‌آم تهران.» ایموجی صورتی را می‌گذارد که به جای چشم، قلب دارد و می‌گوید: «پس با هم بریم تهران‌گردی.»    آخر همان هفته سوار اتوبوس می‌شوم. یکی از کلاس‌هایم زا می‌پیچانم و تا مرز حذف می‌روم. از هراز و فیروزکوه می‌گذرم و روبه‌روی سینما فلسطین برای اولین بار می‌بینمش. مردی که در اینستاگرام می شناختم، درشت‌تر و مردانه‌تر از این پسر لاغر و مضطرب به نظر می‌آمد. همان اول دستش را می‌گذارد روی شانه‌ام. از ظاهر مضطربش بعید است. چیزی نمی گویم. مثل باقی وقت‌ها که از چیزی خوشم نمی‌آید و سکوت می‌کنم.     اول می‌رویم کافه‌ای حوالی میدان فردوسی. با دیدن قیمت‌های منو چشمهایش گشاد می‌شود. چه می‌شود کرد؟ پسری است همسن خودم. دانشجو در شهر گرانی مثل تهران. با کاری پاره وقت که تنها یک ماه است شروع کرده.  او راجع‌به همه‌چیز حرف می‌زند. من بیشتر شنونده هستم. راجع‌به خانواده‌اش می‌گوید. از اعتیاد یک دایی (که همین باعث تنفرش از سیگار شده) و شرکت موفق و بزرگ دایی دیگرش حرف می‌زند. من چیزی نمی‌گویم. خوشم نمی‌آید همان اول از خانواده‌ام بگویم.  او اما ادامه می‌دهد. می‌گوید یکی از مادربزرگ‌هایش آلزایمر گرفته و چقدر برایش ناراحت کننده است کسی که دوستش دارد طوری رفتار می‌کند که انگار هرگز او را ندیده.  من چیزی نمی‌گویم. یکی از مادربزرگ‌هایم را هر سال دو سه بار می بینم و بیشتر از آنکه خودش را دوست داشته باشم رب و نان و ترشی‌هایش برایم جذاب‌اند.  و مادربزرگ دیگرم  چند سال قبل از به دنیا آمدنم مرده. از بچگی دوست داشتم دراز بکشم و خاطرات مادربزرگ را از زبان خالهاها بشنوم. وقتی خاله بزرگم گفت من و مادرجان هر دو در یک روز به دنیا آمدیم از خوشحالی بال درآوردم.     کافه را حساب می‌کند. نه مثل مردی مصمم بلکه مضطرب و مردد کارت را از جیبش در می آورد.  دو شاخه گل بهم می‌دهد که معلوم است از باغچه چیده. می‌گذارم توی جیبم و تا پایان قرارمان له می‌شود.     بعد از کافه می‌رویم نمایشگاه کتاب. میان غرفه‌ها می‌گردیم. نوشته‌های پشت کتاب‌ها را می‌خوانیم و سعی می‌کنیم از روی اسم‌ها و طرح جلدشان بفهمیم کدامشان ارزش خواندن دارد.  او قمارباز و بلندی‌های بادگیر را خوانده. دختری که رهایش کردی را آنقدر دوست داشته که در سفر خانوادگی شان حاضر شده سوار لنج نشود و به جایش در ساحل تنها بنشیند و کتابش را بخواند‌.     در مترو از هم خداحافظی می‌کنیم. وقتی شب می رسم خانه‌ی عمویم، در تاریکی اتاق گریه می‌کنم. نمی دانم از زور خستگی است یا ناامیدی.    کمی پیش‌تر:    برای گفتن نه دیر شده. دوستانم می‌گویند اگر ازش خوشت نی‌آمده فقط ردش کن. حس از همه چیز مهم‌تر است و منم در جواب می‌گویم که خاله‌هایم تعریف کرده‌اند مادربزرگ و پدر بزرگم مثل لیلی و مجنون بوده‌اند و باز هم پدربزرگ همه چیز را ول می‌‌کند و سالها بعد جنازه‌ی سوخته‌اش در طبس پیدا می‌شود.  البتّه دیگر برای رد کردنش دیر شده. او سوار قطار شده و در راه است.  قرار بعدی‌مان در ساحل است. او همان لباس‌های قرار اوّل را پوشیده. خوشم نمی‌آید. تازه فهمیده‌ام چقدر می‌توانم ظاهربین باشم. روی یک پتو می‌نشینیم و به بدن‌های لخت چند پسر جوان نگاه می‌کنیم که وسایلشان را به ما سپرده اند و مشغول آب‌تنی‌اند.  اوو می‌گوید: « می‌خوام یه چیزی بپرسم.» نگاهم می‌کند. می‌فهمم که چشم‌هایش زیباترین قسمت بدنش هستند. می‌گوید: «اگه بخوام مهاجرت کنم. افتخار می‌دی با من بیای؟» «کی؟ شاید درسم تموم نشده باشه.» «خب خودم می‌رم و شرایط رو برات فراهم می‌کنم که بیای» «یعنی تو این فکری که رابطه رو رسمی کنی؟» «آره بعد از یه مدت به خانواده هامون می‌گیم.»   آینده:        سالهاست ازدواج کرده‌ایم. همان اول من وقتی خواب است یا وقتی که برای خرید بیرون می روم سیگار می‌کشم. دو بچه داریم که مثل پدرشان شده‌اند. آنقدر پروژه‌های درسی‌شان مهم است که حاضرند روده‌های مرا توی کوله‌شان بگذارند و برای کلاس علوم ببرند.      شب وقتی همه خوابند، الهه ناز را  گوش می‌دهم و با ترس یک نخ سیگار می‌کشم. به مادربزرگم فکر می‌کنم. به اینکه حداقل عاشق شده. من با اولین مردی که سر راهم ظاهر شد ازدواج کردم. فرصت کلی قرار دیگر با مردهایی بالغ و راحت و شوخ را از دست دادم.     سکوت:         ما آینده ای با هم نخواهیم داشت. من احمقانه کنار دریا او را در آعوش کشیدم و تمام آن مزخرفات را باور کردم. کم کم از من فاصله می‌گیرد، در جهت معکوس آشنایی‌مان. اول دیگر زنگ نمی‌زند. بعد دیگر نمی‌گوید عزیزم. دیگر از ایموجی قلب استفاده نمی‌کند. دیگر از روزش نمی گوید و راجع به اینکه ناهار چی خوردم و کجا رفته‌ام نمی پرسد. با این حال می‌گوید که دوشنبه بیا تهران تا همدیگر را ببینیم. من سردی‌اش را نادیده می‌گیرم. حتی وقتی کاملا ساکت می‌شود و دیگر شب بخیر هم نمی‌گوید.     می‌روم رژ لب جدیدی می‌خرم. سوار اتوبوس می‌شوم و وقتی به تهران می‌رسم او باز هم پیدایش نمی‌شود. باز هم جواب تماس‌هایم را نمی‌دهد. حتی یادم نمی‌آید بحثمان سر چی بوده و چرا یک دفعه انقدر تغییر کرد.      باید سوار مترو بشوم و بروم خانه عمو و دوباره به همان اتاقی بروم که اولین بار به خاطر او گریه کرده بودم. اما قبل از همه ی اینها از پلکان پایین می روم. پلکانی معلق در زمان و مکان.    مادر بزرگم آنجاست. برای اینکه پدربزرگم را پیدا کند، تلفن خریده. مادربزرگ شماره‌ای را می‌گیرد و منتظر می‌ماند تا صدای بوق‌ها تمام شود و دوباره صدای مردانه‌ای را بشنود که سال‌ها پیش عاشقش کرده.  من نزدیک‌تر می‌روم. آنقدر نزدیک که نفس‌های مادربزرگ می خورد توی صورتم. گوشم را به تلفن می چسبانم و با او منتظر صدای مردی می مانم که هرگز تلفن را بر نخواهد داشت.