علیرضا محمودی ایرانمهر

فریاد یک سکوت بخش جراحی و انبار دارویی پر شده بود از پلیس و پزشک و پرستار. من نیم ساعت بود به دیوار  کنار انبار دارویی چسبیده بودم و خشکم زده بود . عرق کف دست مشت شده‌ام توی جیب روپوش سفیدم کاغذ تا شده را نم‌دار کرده بود. نه قدرت نشستن و نه پای ایستادن داشتم. فقط با چشم‌های بسته به نیم‌ساعت قبل فکر می‌کردم؛ به چیزی که در کاغذ خوانده بودم. ده سالی بود با آذر همکار بودم. مسئول بخش بود آذر. همه می‌گفتند انگار از دماغ فیل افتاده. بعضی وقت‌ها به گوشم می‌رسید که پرستارها و بهیارها کنایه می‌زدند که...

انعکاس سکوت مهرسا موسوی    سکوت:        هیچ خبری ازش ندارم. دو روز است که ساکت شده. پیام‌هایم نخوانده می‌ماند و تماس‌هایم بی جواب. تصورش می‌کنم که روی تخت بیمارستان دراز کشیده. چشمانش بسته است و توی دهانش لوله گذاشته‌اند.     تصورش می‌کنم که دوباره گوشی‌ش را دزدیده اند. دوباره رفته کلانتری و دوباره یکی از سربازها شروع کرده به مسخره کردن و اذیت کردنش و او باز هم ترسیده و نمی‌داند چه جوابی بدهد.     تصورش می‌کنم که پروژه‌ش خوب پیش نرفته و از زور ناراحتی سعی می‌کند تمام روز را ...

هر روز در همین مسیر قدم گذاشته و فاصله خانه تا محل کارم را طی میکنم افراد بسیاری را میبینم که چگونه با یکدیگر با زبان هایشان خیلی راحت ارتباط گرفته لبخند بر لب هایشان نقش بسته و یا با حالتی پرخاشگرانه به ناسزا گفتن دل میشکنند و من به این فکر میکنم که چقدر زندگی در دو دنیای متفاوت سخت و دردناک است گاهی صبح ها این مسیر را در یک دنیای شلوغ و پر از صداهای متفاوت می پیمایم تا به دنیای سکوت برسم دنیایی که انسان هایش را به سکوت ناخواسته محکوم کرده است . به مدرسه که میرسم مشتی رجب مشغول آبیاری باغچه ...

هر پنج‌شنبه می‌آمد، همراه با مجله‌ی راه زندگی. نه اینکه ضمیمه‌ی مجله باشد، مشتری دائم آن مجله بود. ساعت ده می‌آمد که مطمئن باشد مجله رسیده. البته اینطور فکر می‌کنم. از کجا بدانم! من که هیچ‌وقت با او صحبت نکردم. از آن مدل دخترها نبود که هر دفعه لباس‌هایش فرق کند. چندتا مانتو داشت که هر دفعه یکی را می‌پوشید. روسری‌هایش را خیلی دوست داشتم. رنگ روشن می‌پوشید و گل‌گلی. مانتوهایش هم روشن بود. یک مانتوی سبز داشت که با روسری سفیدش ست میکرد. یکی دیگر از مانتوهایش صورتی بود که با آن روسری آبیِ روشنش می‌پو...