رامبد خانلری

  سایه ی ماه بانو سایه سبدخریدهایش را کنار بوته ی گل زرد گذاشت و در را به آرامی بست.بوی یاس های سفید که دور آلاچیق حلقه زده بودند پیچید توی جانش،سایه شان افتاده بود روی باغچه های گل.  سبزه های کف پوش حیاط بوی نم و تازگی می دادند. اینجا یادگار پدر بود،خانه باغی بیرون شهر در یک جای خوش آب و هوا.سایه بعد ازدواج از حمید خواهش کرده بود همینجا زندگی کنند.روزهای خوبی را در این خانه با پدر گذرانده بود و حضور مادر را لابه لای کلمات پدر حس می کرد. بعضی وقت ها حمید زمزمه می کرد که برویم دا...

از بچگی شب ها تنها خوابیدن در ان اتاق تاریک را دوست نداشتم و این موضوع بزرگترین ترس زندگی ام در آن زمان شده بود یادم می آید هزاران ترفند به کار میگرفتم تا خوابم ببرد از جمله شمارش اعداد ،بغل کردن عروسک خرسی که قدش از خودم بلند تر بود و ....اما هیچکدام پاسخ گو نبوداز سکوت شب واهمه ای به جانم می افتاد که خیالات مالیخولیایی در ذهنم رژه میرفتند و در نهایت پس از ساعت های متوالی به اتاق مادرم پناه میبردم به همان آغوش گرمی که نوازش هایش و قصه های کوتاه با آن صدای دوست داشتنی اش مرا بدون خوف و وحشت به س...

ترس‌ها پشت سَرَند آقای کتابفروش گفت انتشارات به کار خودش ادامه خواهد داد، وراث کتابفروشی را خواهند‌‌فروخت. چه وراث بی‌شعوری. این را به آقای کتابفروش نگفتم. ترسیدم خودش یکی از همان وراث بی‌شعور باشد. البته بعید بود. هیچ کدام از آن وراث بی‌شعور امکان نداشت وقتش را در کتابفروشی تلف کند. آن‌ها که دلشان آمده‌بود به کتابفروشی نازنین چوب حراج بزنند، حتماً وقت‌گذرانی در آن را بطالت می‌دانستند. سرم را به چپ و راست تکان دادم و گفتم چه حیف. آقای کتابفروش چشم‌های سبزی داشت. انگشت سبابه‌اش را بُرد نزدیک ...

همه ترس‌های من   دارد نگاهم می‌کند! به‌خدا دارد نگاهم می‌کند! همین‌جاست! پشت سرم. نمی‌گذارد اینها را برای‌شما بنویسم. نه اینکه نگذارد! نه! اما الان یک ساعت است که نشسته‌ام روی صندلی! و او همین اطراف می‌چرخد و نگاهم می‌کند که مبادا شروع کنم به نوشتن. روی صندلی پلاستیکی نشسته‌ام و عرق تا پشت قوزک پایم رسیده. مادر جان نفسم بالا نمی‌آید! نفسم را بالا می‌دهم ها! اما بالا نمی‌آيد. به‌خدا قسم! به مولا می‌ترسم! باور کنید می‌ترسم، به هر که دوستش دارید قسم! خیلی می‌ترسم. یک نفر می‌گف...

شام صرف شده بود و با اینکه دیر وقت بود ، دوباره قهوه سفارش دادند. محمد در میان کسانی بود که برایش غریب مینمودند . بیشتر به این دلیل که فکر میکرد از هر لحاظ از آنها پایین تر است ، پول کمتری نسبت به آنها داشت ، ارتباطات کمتر ، تحصیلات کمتر و ... . در نتیجه اینها شغلش هم نسبت به مردانی که دور میز نشسته بودند در سطح پایین تری بود . توسط دوست بسیار نزدیکش با این گروه به اصطلاح روشنفکر آشنا شده بود ولی در این مدت با هیچ کدامشان صمیمی نشده بود و همیشه بیشتر شنونده بود تا گوینده مطلب . قبلا هم با آدم ها...

آتش   تازه چشماش گرم شده بود و داشت رویای دوست داشتنیش رو میدید که حس کرد از تعرق خیس خیس شده. با اینکه گرما بد جوری اذیتش میکرد و حسابی کلافه شده بود اما دلش نمیومد بی خیال ادامه خوابیدنش بشه. توی همین حس و حال صدای مبهم جیغ و فریاد هم اضافه شد ، نه ... دیگه فایده نداشت چشماش رو باز کرد چند لحظه طول کشید تا بفهمی نفهمی به خودش بیاد . واااای خدایا دودِ کم رنگی از آخر راهروی منتهی به اتاقش وارد میشد و آرام آرام نیمه بالایی فضای اطاق رو می‌انباشت گرما هم که لحظه به لحظه بیشتر میشد .... چط...

رویا نمی میرد خرداد است. از آخرین امتحان مدرسه برمی گردم و در حالی که بستنی آلاسکای دوقلوی پرتقالی را گاز می زنم می رسم دم در خانه. ماشین بزرگی را می بینم که روی آن با خط درشت نستعلیق شبیه خط خانم استیکی معلم هنر مدرسه مان نوشته شده : جلفا بار مخصوص حمل اثاثیه منزل. یک خط فرضی در ذهنم می کشم تا ببینم کدام حروف بالای خط, کدامشان روی خط یا زیر خط قرار گرفته اند طبق همان اصولی که خانم استیکی یادمان داده است. همین طور که محو تماشای جمله هستم دختری را می بینم که از در خانه ما بیرون می آید و با لهجه ...

این‌یک سال اخیر برای بار پنجم است که کله‌ی سحر اینجا می‌ایستم. آموزشگاه رانندگی آرش که دو دربِ شیشه‌ای ورودی‌اش را طوری باز گذاشته‌اند انگار می‌خواهد کل این خیابان دوطرفه‌ را توی خودش ببلعد. البته نمی‌دانم ساعت شش و نیم صبح را می‌توان کله‌ی سحر حساب کرد یا نه ولی برای من که این‌طور است. این بار زودتر از همه خودم را رسانده‌ام تا اولین نفری باشم که امتحان می‌دهم و خوشحالی و ناراحتی افراد را بعد از امتحان نبینم. آن‌ها یک‌مشت آدم غریبه هستند. مثل کلاس درس نیست که دوره‌ای را باهم گذرانده باشیم. هیچ خ...

پشت درختان چنار   هنوز نیم ساعت تا پایان وقت اداری باقی مانده است، درِ کتابخانه را که چند وقتی است روغن‌کاری می‌خواهد به سختی می‌بندم. با کلیدها توی هوا ابروهای پر پشت شکسته می‌کشم، یک جفت چشم که خیره مانده به سمت چپ صورتم و لب‌هایی که انگار از یک بوسه‌ی طولانی برخواسته‌اند، تازه‌اند و منتظر، چند ثانیه بعد نقاشی خیالی‌ام محو می‌شود و سوار تاکسی می‌شوم؛ مسافر کناری خودش را جمع و جور می‌کند و به شیشه می‌چسپد راننده هم آینه را طوری تنظیم می‌کند که صورتم را کامل ببیند، سرم را برمی‌گردانم و خود...

میز ایستاده است.صندلی ایستاده است.مبل ایستاده است.دیوار ایستاده است.و شاید گوش می دهند.گوش می دهند کلماتی را که توی گوشی دکتر می دوند و با جواب دکتر رقابت می کنند. -اره،اره...میام...یه ربع،نیم ساعت دیگه راه میفتم.نه این آخریه.مگه مهمون ها اومدن؟پس چرا عجله می کنی؟آروم باش،اصلا... کلمات از جواب او سبقت گرفتند. -چی؟...ببین اصلا نمی خواد نگران باشی،غریبه که نیستند.این کلمه ی مادر شوهر کم کم داره اساطیری میشه ها! از کلماتِ همسرش جلو می زند. -نه مسخره نمی کنم‌معلومه که برام مهمی. نباید خوشحال...