فاطمه الوندی

امروز سومین روزی است که برای یافتن شهری بهتر بی وقفه در راه بوده‌ام‌. ظهر تابستان است و هوا گرم، آفتاب چنان می‌تابد که گویی با من پدر کشتگی دارد. در این فصل سال و مخصوصا در این ماه کمتر کسی پیدا می‌شود که دل را به دریا بزند و راهی بیابان شود، مگر این که از جانش سیر شده باشد. مرا هم که می‌بینید، از مردم شهر سیر شده بودم، آنچنان که چندان فکری به انتهای مسیر نکردم. پنجره را گشودم و به سمت دریچه پریدم. دروازه‌ی شهری از دور پیداست، اگر کمی استراحت نکنم، بی شک آفتاب مرا قطره قطره در دل زمین فرو می‌کند.  شهر خلوت است. پیرمردی با قدم‌های سنگین چرخی را به پشتش می‌کشد و سه مرد دور هم جمع شده و درباره‌ی مسئله‌ای که به گمانم مالی است، بحث می‌کنند. بازاریان هم که درون حجره‌ها منتظر مشتری هستند، تا هنر سخنوری خود را به کار بسته و به هر دشواری شده طرف مقابل را راضی به خرید کنند. در انتهای حجره‌ها حوض آبی به چشم می‌خورد، به سمتش می‌روم. کنار حوض درخت نارون بلندی است که در گرمای هوا بهترین مکانی است که می‌توانم در آن استراحت کنم. زانو‌هایم را روی زمین قرار دادم و سرم را در آب فرو بردم، خنکی آب جان دیگری به من بخشید، برخاستم و به سمت نارون رفتم و زیر سایه اش نشستم. نگاهی به اطرافم انداختم، درست روبه روی نارون مسجد شهر قرار داشت، که کاشی‌های آبی فیروزه‌ای و گنبد زیبایش چشم هر رهگذری را به خود خیره می‌کرد. به گمانم سر ظهر و وقت اذان است. تا به حال پنج نفر وارد مسجد شده‌اند. از دور مردی لنگ لنگان به سمت حوض می آید و لباسش را تا آرنج بالا می‌زند و مشغول وضو گرفتن می‌شود. لباس سفید گشادی به تن دارد که گمان می‌کنم مال برادر بزرگ‌ترش بوده و مادرش برایش نگه داشته، البته فکر می‌کنم که مادرش سالهاست که از این دنیا رخت بسته است، زیرا خودش هم زبانم لال پایش لب گور است، به هر حال این لباس مال این جناب نیست. اذان تمام شده و دیگر کسی وارد مسجد نمی‌شود. پسر بچه‌ای از حیاط مسجد خارج می‌شود و به سمت من می‌دود، کمی خودم را به عقب می‌کشم و نگاهم را می‌دزدم. کمی نزدیک می‌شود و لقمه نانی را که در دست دارد به دو نیم می‌کند و نیمش را به من می‌دهد. در تمام زندگی‌ام هیچگاه چنین سخاوتی را ندیده بودم. در حالی که مشغول خوردن لقمه بودم مسجد از اعضا خالی شد و پسرک و مادرش هم بعد از خداحافظی از دیگران راهی کوچه‌ی کنار مسجد شدند. به آرامی تعقیبشان کردم، در انتهای کوچه‌ای باریک وارد خانه‌ای خشتی شدند. در نیمه باز ماند و درون خانه کمی پیدا بود. حیاط تقریبا بزرگی داشتند، تعدادی مرغ درون حیاط جولان می‌دادند و پسرک که از فریاد‌های مادرش فهمیدم که نام‌اش مجید است، دنبالشان می‌دوید. به سمت نارون برگشتم در این گرما امن ترین جا برای گریز از آفتاب همان نارون بود. گویا سنگری شده بود برای حفظ من از تیر رس خورشید. زیر درخت نشستم و نفس تازه کردم. هوا کمی خنک‌تر شده و رفت و آمد بیشتر شده بود. صدای همهمه از درون بازار به گوش می‌رسید.  مجید و دوستانش از دور به سمتم می‌آمدند .از دیدنش به وجد آمدم. بعد از گریز از شهرم تنها دوستم همین بچه سخاوتمند است. با شوق به سمتم می‌دویدند، مجید از همه جلو‌تر بود. به حوض که رسیدند با اشاره‌ی مجید دست مشت شده‌شان را باز کرده و چیزی به سمتم پرتاب کردند. در ابتدا تصورم لقمه‌های نان بود، اما وقتی اولین سنگ به تنم برخورد، تمام تصوراتم فرو ریخت. از همه سنگ‌های پرتاب شده سه تایشان به تنم برخورد کرد. اما انگشت اشاره‌ی دوست سخاوتمندم به قلبم برخورد و سخت مرا آزرد. صدای قهقهه‌ی بچه‌ها و همهمه‌ی بازاریان به گوش می‌رسید این شهر هم انتخاب من نبود. وقت پرواز رسیده بود آرام و بی سروصدا بال‌های شکسته‌ام را گشودم و درمیان قهقهه‌ها گم شدم. #دنیای_موازی